Afrykamera - podsumowanie

Warszawska edycja AfryKamery już się skończyła, repliki jeszcze trwają. Myślę, że mogę już pokusić się na małe podsumowanie, czyli kto dostał Zebrę i dlaczego nie powinien, oraz zbiorczo co się Inheracilowi podobało bardziej, a co mniej. Wszystkiego nie widziałem, ale się trochę teraz powymądrzam ;)

Na początku chciałbym przeprosić za żenująco niski poziom moich notek (będzie jeszcze jedna, może dwie), cóż, nie potrafię pisać inaczej. O Afryce, zwłaszcza filmowej, też wiedziałem niewiele (teraz jest trochę lepiej), więc pisałem recenzje z głębin swej ignorancji.

Zebrę jury otrzymał "Atleta", (nie wiem czy mogę to napisać, informacja nie pojawiła się ani na stronie AfryKamery, ani na facebooku) to wybór zachowawczy i nie będę ukrywał, że dla mnie nie jest najlepszym filmem tej edycji. Moim faworytem było "Przede wszystkim życie", dużo bardziej uniwersalna, humanistyczna opowieść. Chociaż trzeba przyznać, że zwycięzca bardziej pasuje do myśli przewodniej. Etiopskie dzieło sprawia wrażenie bardzo atrakcyjnego popisu montażystów, a dopiero na dalszym planie aktorów. Może i się nie znam, pardon, na pewno się nie znam, ale dobre poprowadzenie aktorów jest trudniejsze niż właściwe użycie materiałów archiwalnych. Paradoksalnie, największa zaleta "Atlety" okazuje się też jego wadą.

Jedna Zebra wybrana, teraz pozostało mi czekać na wyniki głosowania widzów, ciekawe czy filmy, które mnie się najbardziej spodobały zostały podobnie odebrane przez większość.

Mam wątpliwości co do samego konkursu, nagroda jest wybierana spośród wszystkich pełnometrażowych filmów fabularnych. Z góry było wiadomo, że Nollywood, albo Ghana (przy takim układzie jak był) nie ma najmniejszych szans. Po co udawać? Wiem, że ma to głównie wymiar symboliczny, ale gdyby w konkursie brały udział zamiast dwunastu, cztery, ale dobre, artystyczne produkcje, byłoby lepiej niż tak jak jest. Przy tym łatwiej by było osobom niezorientowanym w temacie wyłapać filmy dojrzalsze, resztę pozostawiając tym, co szukają czegoś nowego, a nie dobrego.

Dla mnie odkryciem festiwalu było kino z RPA, ten kraj zaprezentował się najlepiej, jego kinematografia okazała się najbardziej różnorodna i, subiektywnie, to stamtąd pochodziły najlepsze filmy. Na Afrykamerze można było obejrzeć takie dzieła jak "Life, Above All" (dramat obyczajowy), "Sweetheart" (science-fiction), "Karoo" (żonglerka gatunkami), "Serce łowcy" i "Surfując w Soweto" (dokumenty). Wszystko dobre i warte uwagi. Nawet gdy nie były bardzo interesujące np. "W nagrodę", to warstwa techniczna wynagradzała niedostatki.

Najgorszym filmem festiwalu była "Elmina", do dziś nie wiem jak dałem radę obejrzeć to do końca. Straszliwa telenowela, tylko ściśnięta do 104 minut. Podręcznikowy przykład jak nie pisać dialogów, nie ma tutaj chwili ciszy (dobrze, jest jedna). Bez przerwy ktoś coś mówi. Widz zostaje zmuszony do podziwiania kipiących emocjami dialogów o maśle, które się skończyło. Zatrudnienie białego aktora do odegrania roli rodowitego Ghańczyka nie wystarczy by był to dobry film. Może i nie zrozumiałem przesłania, ale poza poznaniem wytworu innej kultury "Elmina" nie niesie żadnych specjalnych wartości.

Na AfryKamerze dowiedziałem się, iż złe aktorstwo może być zaletą filmu. Mowa o "Inale", która obiektywnie jest złym filmem. Nie mam zamiaru twierdzić inaczej. Co zrobić jak zachwyca? Zdaje się, że Fellini pracując nad "Satyriconem" początkowo chciał by konsekwentnie zła gra aktorska funkcjonowała jako element widowiska. Z czymś takim mamy do czynienia w tym wypadku.

Organizacyjnie nie było źle. Co prawda część seansów odbywała się z opóźnieniem, ale nie był to czas zmarnowany czekając przeczytałem półtorej książki. By być w pełni uczciwym muszę napisać, iż i tak byłem zwykle 20 minut przed filmem. Chciałbym podziękować wolontariuszom, naprawdę miła ekipa (może ktoś to przeczyta ;P). Różnego rodzaju problemy z filmami (zanotowałem 3, w tym jeden mało istotny) nie były aż tak bardzo uciążliwe.

AfryKamera była pierwszym festiwalem w którym uczestniczyłem w większym stopniu. Było bardzo fajnie, obejrzałem sporo wartościowych filmów i trochę się dowiedziałem o Afryce. Kończę tę najbardziej patetyczną notkę jaką napisałem, bo jak tak dalej pójdzie to chyba zacznę dziękować motorniczym pociągów, którymi dojeżdżałem ;)